အခန္းႀကီး(၄၄)
၁ေယာသပ္သည္လည္း ဝန္စာေရးကိုေခၚ၍ ထိုသူတို႔အိတ္မ်ား၌ ရိကၡာပါႏိုင္သမွ် အျပည့္ထည့္ေလာ့။ လူတိုင္းဆိုင္ေသာေငြကို မိမိတို႔အိတ္ဝတြင္၄င္း၊ ၂စပါးအဘိုးေငြႏွင့္ ေငြဖလားကို၊ အငယ္ဆံုးေသာသူ၏ အိတ္ဝတြင္ ၄င္း ထည့္ထားေလာ့ဟု မွာသည္အတိုင္း ဝန္စာေရးျပဳေလ၏။ ၃နံနက္မိုဃ္းလင္းေသာအခါ၊ ထိုသူတို႔ကို ျမည္းမ်ားႏွင့္တကြ လႊတ္လိုက္ေလ၏။ ၄ၿမိဳ႔ျပင္သို႔ေရာက္၍ မေဝးေသးေသာအခါ၊ ေယာသပ္သည္ ဝန္စာေရးကိုေခၚ၍၊ ထိုသူတို႔ကို ျမန္ျမန္လိုက္ေလာ့။ မွီေသာအခါ သင္တို႔သည္ ေက်းဇူးကိုမေကာင္းေသာအမႈႏွင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ဆပ္ၾကသနည္း။ ၅ငါ့သခင္ေသာက္ေသာ ဖလားမဟုတ္ ေလာ။ ထူးဆန္းေသာဥာဏ္ကို ျဖစ္ေစတတ္ေသာ ဖလားမဟုတ္ေလာ။ သင္တို႔ျပဳေသာ ဤအမႈသည္ မေကာင္းပါတကားဟု ေျပာဆိုေလာ့ဟု မွာသည္အတိုင္း၊ ၆ဝန္စာေရးလိုက္၍ မွီေသာ အခါ ေျပာဆိုေလ၏။ သူတို႔ကလည္း ဤစကားကို သခင္သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ ေျပာပါသနည္း။ ၇ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္ တို႔ႏွင့္ ထိုသို႔ေသာအမႈ ေဝးပါေစသတည္း။ ၈ယမန္ကအိတ္ဝတြင္ ေတြ႔ေသာေငြကို၊ ခါနာန္ျပည္မွ ကိုယ္ေတာ္ထံသို႔ တဖန္ေဆာင္ခဲ့ပါၿပီ။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ ကိုယ္ေတာ္၏သခင္ အိမ္၌ ေရႊေငြကို အဘယ္ေၾကာင့္ ခိုးရပါအံ့နည္း။ ၉ကိုယ္ေတာ္၏ ကြၽန္တို႔တြင္ မည္သူ၌ေတြ႔လွ်င္၊ ထိုသူကိုေသေစ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္လည္း သခင္၏ကြၽန္ခံၾက ပါမည္ဟု ဆိုၾက၏။ ၁ဝဝန္စာေရးကလည္း၊ သင္တို႔စကားအတိုင္း ျဖစ္ေစ။ သို႔ေသာ္လည္း မည္သူ၌ေတြ႔လွ်င္၊ ထိုသူသည္ ငါ့ကြၽန္ျဖစ္ေစ။ သင္တို႔မူကား အျပစ္လြတ္ၾကေစဟု ဆိုေသာ္၊ ၁၁ထိုသူအေပါင္းတို႔သည္ အသီးအသီး မိမိတို႔အိတ္မ်ားကို ေျမ၌ခ်၍ ဖြင့္ၾက၏။ ၁၂ဝန္စာေရးသည္လည္း၊ အႀကီးမွစ၍ အငယ္ တိုင္ေအာင္ ရွာသျဖင့္ ဗယၤာမိန္အိတ္၌ ဖလားကိုေတြ႔၏။ ၁၃ထိုအခါ သူတို႔သည္ မိမိအဝတ္ကို ဆုတ္၍ လူတိုင္းမိမိျမည္းေပၚမွာ ဝန္ကိုတင္ျပန္သျဖင့္ ၿမိဳ႔သို႔ျပန္သြားၾက၏။
၁၄ယုဒႏွင့္ညီအစ္ကိုတို႔သည္ ေယာသပ္အိမ္သို႔ေရာက္၍၊ သူသည္ အိမ္၌ရွိေသးသျဖင့္၊ သူ႔ေရွ႔မွာ ျပပ္ဝပ္လ်က္ ေနၾက၏။ ၁၅ေယာသပ္ကလည္း၊ သင္တို႔သည္ အဘယ္သို႔ ျပဳၿပီးသနည္း။ ငါကဲ့သို႔ေသာ ေယာက္်ားသည္ ထူးဆန္း ေသာဥာဏ္ရွိေၾကာင္းကို သင္တို႔မသိၾကသေလာဟု ဆို၏။ ၁၆ယုဒကလည္း၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ သခင္အား အဘယ္စကားျဖင့္ ေလွ်ာက္ရပါအံ့နည္း။ အဘယ္သို႔ ေျပာရပါအံ့နည္း။ ဤအမႈႏွင့္ အဘယ္သို႔ လြတ္ႏိုင္ပါအံ့နည္း။ ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္တို႔၏အျပစ္ကို ဘုရားသခင္စစ္၍ ေတြ႔ေတာ္မူၿပီ။ အၾကင္သူ၌ ဖလားေတာ္ကိုေတြ႔၏၊ ထိုသူမွစ၍ ကြၽန္ေတာ္ရွိသမွ်သည္ သခင္၏ကြၽန္ျဖစ္ၾကပါ၏ဟု ေလွ်ာက္ေလေသာ္၊ ၁၇ေယာသပ္က ထိုသို႔ငါမျပဳရ။ အၾကင္သူ၏ လက္၌ ငါ့ဖလားကိုေတြ႔၏။ ထိုသူသည္ ငါ့ကြၽန္ျဖစ္ေစ။ သင္တို႔မူကား အဘထံသို႔ ၿငိမ္ဝပ္စြာသြားၾကေလာ့ဟု စီရင္ေလ၏။
၁၈ထိုအခါ ယုဒသည္ ခ်ဥ္းကပ္လ်က္၊ သခင္ဘုရား၊ ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္သည္ စကားတခြန္းျဖင့္ နားေတာ္ ေလွ်ာက္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူပါ။ ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္၌ အမ်က္ထြက္ေတာ္မမူပါႏွင့္။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဖာေရာဘုရင္ ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေတာ္မူ၏။ ၁၉သခင္က၊ သင္တို႔သည္ အဘရွိသေလာ။ ညီရွိသေလာဟု ကြၽန္ေတာ္တို႔အား ေမးေတာ္ မူလွ်င္၊ ၂ဝကြၽန္ေတာ္တို႔က၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဘ အသက္ႀကီးေသာသူ ရွိပါ၏။ အဘအသက္ႀကီးစဥ္အခါ ရေသာ သားငယ္တေယာက္ ရွိပါ၏။ သူ၏အစ္ကိုေသပါၿပီ။ သူ႔အမိဘြားေသာ သားတို႔တြင္ သူတေယာက္တည္း က်န္ရစ္ပါ၏။ ထိုေၾကာင့္ သူ၏အဘသည္ သူ႔ကိုခ်စ္ပါ၏ဟု သခင္အား ျပန္ေလွ်ာက္ေလေသာ္၊ ၂၁ကိုယ္ေတာ္က၊ ထိုသူကို ငါၾကည့္ရႈရေအာင္ ငါ့ထံသို႔ေခၚခဲ့ၾကဟု ကိုယ္ေတာ္ ကြၽန္တို႔အား မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ၂၂ကြၽန္ေတာ္တို႔က သူငယ္ကို အဘႏွင့္မခြာႏိုင္ပါ။ အဘႏွင့္ခြာလွ်င္ အဘေသပါ လိမ့္မည္ဟု သခင္အားေလွ်ာက္ေသာ္လည္း၊ ၂၃ကိုယ္ေတာ္က၊ သင္တို႔ညီမပါလွ်င္ သင္တို႔သည္ ငါ့မ်က္ႏွာကို ေနာက္တဖန္ မျမင္ရဟု ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္တို႔အား မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ၂၄ထိုေနာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ကြၽန္ေတာ္ ကြၽန္တည္းဟူေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဘထံသို႔ ျပန္၍ေရာက္ေသာအခါ၊ သခင္စကားေတာ္ကို အဘအား ျပန္ၾကားပါ၏။ ၂၅ကြၽန္ေတာ္တို႔အဘကလည္း၊ တဖန္သြား၍ ငါတို႔စားစရာ အနည္းငယ္ကို ဝယ္ၾကပါဟု ဆိုေသာအခါ၊ ၂၆ကြၽန္ေတာ္တို႔က၊ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ မသြားႏိုင္ပါ။ ညီပါလွ်င္သြားႏိုင္ ပါ၏ ညီမပါလွ်င္ ထိုသူ၏မ်က္ႏွာကို မျမင္ရပါဟု ျပန္ေျပာပါ၏။ ၂၇ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္၊ ကြၽန္ေတာ္အဘကလည္း၊ သင္တို႔ သိသည္အတိုင္း ငါ့မယားသည္ ငါ့အားသားႏွစ္ေယာက္ကို ဘြား၏။ ၂၈တေယာက္ကား ငါ့ထံမွထြက္သြား၏။ အကယ္စင္စစ္ သူသည္ အပိုင္းပိုင္းကိုက္ျဖတ္ျခင္းကို ခံရပါၿပီတကားဟု ငါဆို၏။ ထိုကာလမွစ၍ သူ႔ကိုငါမျမင္ရ။ ၂၉ဤသူကိုလည္း ငါ့ထံမွယူသြား၍ သူ၌ေဘးေရာက္လွ်င္၊ သင္တို႔သည္ ငါ့ဆံပင္ျဖဴကို ဝမ္းနည္းျခင္းနွင့္တကြ မရဏာႏိုင္ငံသို႔ သက္ေရာက္ေစၾကလိမ့္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္တို႔အား ဆိုပါ၏။ ၃ဝသို႔ျဖစ္၍ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္၊ ကြၽန္ေတာ္အဘထံသို႔ ေရာက္ေသာအခါ၊ သူငယ္မပါလွ်င္ အဘ၏အသက္သည္ သူငယ္၏အသက္၌ မွီလ်က္ရွိေသာေၾကာင့္၊ ၃၁သူငယ္မရွိသည္ကို ျမင္ေသာအခါ အဘေသပါလိမ့္မည္။ ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္တို႔သည္၊ ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္တည္းဟူေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဘ ဆံပင္ျဖဴကို ဝမ္းနည္းျခင္းႏွင့္တကြ မရဏာႏိုင္ငံသို႔ သက္ေရာက္ ေစၾကပါလိမ့္မည္။ ၃၂ကိုယ္ေတာ္ကြၽန္က၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ တဖန္သူငယ္ကို အဘထံသို႔ျပန္၍ မေဆာင္ခဲ့လွ်င္၊ အစဥ္ မျပတ္ အဘေရွ႔မွာ အျပစ္ကိုခံပါေစဟု ဆိုသျဖင့္၊ အဘထံမွာ သူငယ္၏အာမခံျဖစ္ပါ၏။ ၃၃သို႔ျဖစ္၍ ကိုယ္ေတာ္ ကြၽန္သည္ သူငယ္အတြက္ ေနရစ္၍ သခင္ထံကြၽန္ခံရေသာအခြင့္၊ သူငယ္ကိုကား အစ္ကိုတို႔ႏွင့္အတူ သြားရေသာ အခြင့္ ေပးေတာ္မူပါ။ ၃၄သူငယ္သည္ ကြၽန္ေတာ္၌ မပါလွ်င္၊ ကြၽန္ေတာ္အဘထံသို႔ အဘယ္သို႔ ကြၽန္ေတာ္သြားႏိုင္ ပါမည္နည္း။ သို႔ျပဳလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္အဘ၌ ေရာက္လတံ့ေသာ ေဘးဥပါဒ္ကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ရပါလိမ့္မည္တကားဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။
